Diyaloglar Boğuyor
Çocukluk hikâyesi olması beklentimi yükseltmişti ama sayfaları diyaloglarla dolup taşan bir yapı var—karakterler konuşuyor, konuşuyor, ama aralarında hiç sessizlik, hiç nefes alma yok. Yazarın anlatım üslubu sanki her şeyi söyletmek zorunda hissediyor kendini, duyguları doğrudan diyalogla vermek yerine; bu da sahneleri sıkıntılı ve yapay kılıyor. Gu Won ve Cheon Sarang'ın dinamiğini merak ettim ama çocukluk döneminde bile bu kadar konuşkan karakterlerle kafa yoramadım.







