Halid Ziya'nın En Çiçekli Dili
Halid Ziya'nın bu romanında dili önceki eserlerine kıyasla daha zengin, daha çiçekli—bazen de biraz fazla çiçekli olduğunu düşünüyorum; özellikle iç monologlarda cümleleri o kadar uzun ve kıvrımlı ki, okurken nefes almak gerekiyor, ama işte bu da karakterlerin ruh hallerini yakalamada onun başarısı. Yalnız modernleşme temasını işlerken dili biraz didaktik hale geliyor, sanki bize ders vermeye çalışıyor—bu da akışkanlığı kesiyor bazen.































