Güzel ama Yorucu
Ersöz'ün diliyle karakterin iç çalkantısını takip etmek çoğu zaman çok etkileyici oldu, özellikle geçmişle yüzleşme sahnelerinde neredeyse kendi nefesim tutuldu. Ama açıkçası kitabın orta kısımlarında melankolinin ağırlığı bazen beni boğmuş hissettirdi — uzun iç monologlar var ki, derinlik sunuyor ama aynı zamanda okuma hızını kesiyordu. Yalnızlık ve zaman geçiciliği üzerine söyledikleri kalıcı oldu, fakat sonunda sanki yazarın da kendini tekrarladığı noktaları fark ettim. Yine de, bu kadar samimi ve ince bir anlatımla insanın kendi boşluğuna bakmasını sağlayan bir kitap pek sık rastlanmıyor.




















