Kıskançlık ve Affetme Arasında Sıkışmış
Leontes'in anlamsız kıskançlığı nedeniyle başlayan bu hikaye, beni başta çok sinir etti — bir adamın paranoya yüzünden ailesini mahvetmesi, hatta şu anda bile düşündüğümde içimi sıkıyor. Ama hikayenin ikinci yarısında, özellikle yıllar sonra Leontes'in pişmanlığını ve çaresizliğini okurken, kendi sertliğimin biraz yumuşadığını hissettim; Shakespeare'in bu dönüşümü gösterme biçimi, affetmenin ne kadar zor ve karmaşık olduğunu gerçekten hissettiriyor. Yine de, çok geç gelen bir pişmanlığın tüm acıları silip silemeyeceği konusu beni rahatsız etmeye devam ediyor — belki de bu yüzden bu oyun beni tam olarak tatmin etmedi.















