Pakdil'in aynasında kendimi buldum
Klas Duruş'u okurken sürekli durdum, çünkü Pakdil her denemede sanki içime bakıyor gibiydi — gelenek ile modernite arasında sıkışmış bu hâlimizi, kimlik arayışımızın ne kadar yalnız bir yolculuk olduğunu sözcüklere dökmüştü. İçsel çatışmaları bu kadar derinden ve temiz bir dille işleyen bir yazarla karşılaşmak nadir; her sayfada kendimi ve çevremdeki insanları tanıdığım için kitaptan çıkamadım. Pakdil, bizi düşünmeye zorlayan, sorgulamaya davet eden bir tarzla yazıyor — çok rahatlatıcı değil ama inanılmaz derinleştirici, sanki ruhunun derinliklerine indirmişsin kendini.













