Zweig'in Sessiz Çığlığı
Zweig bu hikâyede insanın iç dünyasını anlatmak için koskoca bir devrimi, bir şehri, ölümü bile sahne dekorasyonu olarak kullanıyor—gerçek dram karakterlerin sessiz düşüncelerinde, bir bakışta, bir sessizlikte gizli. Dili o kadar hafif ve kontrollü ki bazen korkunç anların ortasında bile tatlı bir melankoli hissediyorsun, ama işte tam burada biraz huzursuz oldum: bu mükemmel kontrol, bazen öykünün çığlığını boğuyor, sanki Zweig her şeyi çok güzel paketlemeye çalışırken insanın ham, kuru acısını biraz kaybettiriyor.





















