Macbeth Coriolanus

Macbeth, İskoçya'nın bir generalidir. Savaştan dönüşünde üç cadı tarafından karşılanır ve ona kral olacağını kehanet ederler. Macbeth'in karısı Lady Macbeth, bu kehaneti gerçekleştirmek için eşini kral Duncan'ı öldürmeye teşvik eder. Macbeth, Duncan'ı öldürüp tahtı ele geçirir, ancak iktidarını korumak için daha birçok cinayet işlemek zorunda kalır. Suçluluk ve paranoia onu çökerter. Coriolanus ise Roma'nın en büyük savaşçısıdır. Volsciler'e karşı zaferinden sonra konsolos olmaya aday gösterilir, ancak halk tarafından sevilmediği için seçilemeyen Coriolanus, öfkesi ve gururu nedeniyle Roma'yı terk eder ve düşmanlarıyla ittifak kurar. Sonunda kendi halkı tarafından öldürülür. Her iki oyunda da, karakterlerin kişisel zaafları onları yıkıma sürükler.

Bu iki trajedi, iktidar arzusu ve onun yıkıcı sonuçlarını merkeze alır. Macbeth'te hırslı bir asker tahtı ele geçirmek için cinayet işlerken, Coriolanus'ta ise bir savaşçı kişisel gururunun kurbanı olur. Her iki eserde de Shakespeare, insanı kontrol altına alan tutkuları ve bunların toplumsal düzeni nasıl çökerteceğini gösterir. Macbeth'in bilinçsiz suçluluğu ve Coriolanus'un kibirli direnci, iktidarın insan doğasını nasıl değiştirdiğini ortaya koymaktadır. Ambisyon, sadakat, şeref ve ihanet temaları, her iki karakterin düşüşünü belirleyen etkenlerdir.

Macbeth, vizyonlar tarafından yönlendirilen, kararlarından sonra pişmanlık duyan bir askeridir; başlangıçta cesur bir savaşçı olmasına rağmen, kötülüğe adım adım sürüklenir. Lady Macbeth ise eşini kötülüğe teşvik eden, ancak sonunda suçluluk duygularıyla çöken bir kadındır. Coriolanus ise gururu ve halk düşmanlığı nedeniyle kendini yok eden bir generaldir; savaş alanında efsanevi olsa da, siyasi yaşamda başarısız olur. Her iki karakter da kendi zaaflarının kurbanıdır ve Shakespeare onları insani, çelişkili bireyler olarak sunar.

Macbeth'te psikolojik çöküş merkezi konumdadır. Macbeth, suç işledikten sonra paranoia ve uyku yoksunluğundan muzdariptir; hayal gücü onu işlediği cinayetlerle yüzleştirir. Lady Macbeth ise başlangıçta güçlü görünse de, sonunda suçluluk duyguları tarafından çökertilebilir. Coriolanus'ta ise kişilik bozukluğu öne çıkar; karakterin halk tarafından sevilmeme ihtiyacı ve kontrolsüz öfkesi, rasyonel karar almayı engeller. Her iki oyunda da Shakespeare, bilinçaltının ve duygusal çöküşün insanı nasıl yönettiğini gösterir.

Shakespeare, bu oyunlarda insanın kaderle ilişkisini sorgulamaktadır. Macbeth'te kehanetler gerçekleşir mi, yoksa Macbeth kendi seçimleriyle kaderini mi çizer? Coriolanus'ta ise özgür irade ve toplumsal baskılar arasındaki çatışma incelenir. Her iki oyun da, erdemin tanımı üzerine düşündürür; Macbeth'te cesaret bir suça dönüşürken, Coriolanus'ta savaşçı erdemleri sivil yaşamda başarısızlığa yol açar. Moral sorumluluğun sınırları ve insan doğasının iyiliği ve kötülüğü, temel felsefi konulardır.

Macbeth, 11. yüzyıl İskoçya'sında geçer ve Shakespeare, tarihsel kaynaklardan (Holinshed's Chronicles) yararlanmıştır. Coriolanus ise antik Roma'da, Cumhuriyet döneminde yer alır. Shakespeare'in döneminde (16.-17. yüzyıl), iktidar mücadelesi ve siyasi istikrarsızlık güncel konulardır. Her iki oyun da, Shakespeare'in kendi zamanının İngiltere'sinde yaşanan iktidar çatışmalarına gönderme yapabilir. Tiyatro aracılığıyla halk ve aristokrasi arasındaki gerilim, siyasi entrikalar ve istikrarsız yönetimler eleştirilmektedir.