Güzel ama Eksik Hissettiren
Marigold'un metaforu başta çok hoşuma gitti—geçmiş acılarını temizlemek, kalbindeki kırışıklıkları ütülemek gibi şiirsel ifadeler. Ama okudukça bu güzelliğin biraz yüzeysel kaldığını hissettim; sanki çamaşırhanenin kapıları açılıyor, hikayeler anlatılıyor, ama beni tam olarak içine çekemiyor. Karakterlerin duygusal yolculuğu dokunucu olsa da, kendi duygularımla bağlantı kurmakta zorlandım—adeta bir terapist odasında oturup başkalarının itiraflarını dinlediğim hissi geldi. Yine de, kitabın insana huzur arama konusunda bir şeyler sorgulatması güzel; sadece bende daha derin bir iz bırakmasını beklemiştim.







