Abdüsselam Tutal'ın "Mizaç Dersleri"ni okumaya başladığımda fark ettim ki bu kitap sadece mizahtan değil, insanın kendi kendini tanımasından bahsediyor. Her sayfada bir gülüş var ama altında çok daha derin bir şey hissettiriliyor — sanki birisinin kulağına fısıldanıyor "sen de böyle değil misin?" Mizahın en güzel tarafı budur işte, acıyı tatlılaştırması. Tutal'ın bu kitapla yaptığı tam da bu, ve ben bayıldım.






