Muhannet

Açıklama

"İnsan en çok kendine geç kalır.'' Her sabah üzerine kömür karası bir zırh geçirip Kadıköy’deki odasından çıkan Veli için hayat, artık bir varoluş değil; bir maske kuşanma merasimiydi. Levent’in göğe yükselen cam kafeslerinde, toplantı odalarının steril yalanlarında ve Beyoğlu’nun duman altı kafelerinde aranan o sahte zaferler... Zarafetin kibirle, nezaketin acımasız bir otoriteyle yer değiştirdiği bir çağda; insan kendi kalbini nereye kadar inkâr edebilir? Muhannet, modern insanın başkalarının takdirini kazanmak uğruna kendi özüne ördüğü kalın duvarları, bir temizlikçinin ürkek bakışında ve tozlu bir sahafın cızırtılı radyosundan yükselen bir Anadolu türküsünde yerle bir ediyor. İstanbul’un cam kulelerinden Sivas’ın dondurucu ayazına uzanan bu içsel göç; dikilen gösterişli kumaşların değil, sökülen dikişlerin ve çıplak kalan bir vicdanın hikâyesidir. Aynanın karşısına geçmeye ve kendi dikeninizle barışmaya hazır mısınız?