Tekrarlayan Duygusal Çığlıklar
Montgomery'nin Emily serisinde çok sevdiğim o saf, içten anlatım tarzı bu kitapta bana sanki kendini tekrar ediyor gibi geldi—Emily'nin iç monologları, endişeleri, yazı tutkusu hep aynı tonla, aynı şekilde döndürülüyor ve bir süre sonra monotonlaşıyor. Karakterin büyümesi, olgunlaşması gerektiği yerde, yazarın kaleminden çıkanlar hala o eski, aşina hissiyatların içinde kalıyor, yeni bir perspektif, yeni bir dil katmanı getirmiyor.


















