Schopenhauer'in İnsan Tasvirinde Çelişki
Schopenhauer insanı tanımlarken çok katı davranıyor — akıllı olanlar münzeviyane yaşar, aptallar sürü halinde dolaşır diye. Ama kitabı okurken fark ettim ki o da kendi karakterini bu basit kategorilere sığdıramıyor; içinde hem insanlardan kaçma arzusu hem de onları yargılama ihtiyacı var, bu da bir çeşit çelişki. Yapıtında insanın gelişme kapasitesinden pek bahsetmiyor, herkes sabit bir kalıpta donmuş gibi görünüyor, bu da beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. Yine de felsefesinin keskinliği ve samimiyeti, hatta o pessimist bakış açısının bile bir çeşit dürüstlüğü var; Schopenhauer en azından insanı güzelleştirmeye çalışmıyor.


















