Nostalji Örtüsünün Altında Boşluk
Kitap, taşranın ve geçmişin acısını çok iyi tanımlıyor ama bu tanımlamayı yapıp duruyor—sanki yazara karakterlerinin ıstırabını çözmek için bir çözüm bulmak gerekmiyormuş gibi geliyor bana. Nostalji ve melankoli güzel şeyler ama burada onlar bir kaçış yoluna dönüşüyor, gerçek bir değişim ya da başa çıkma yolunun yerine; her öykünün sonunda "işte böyle acılı, işte böyle yalnız" demekten öte gitmediği için okurken hüzünleniyorum ama tatmin olmuyorum.





















