Tempo ve Gerçeklik Mükemmel Denge
Christie'nin bu kitabında beni en çok etkileyen şey, soruşturmanın ilerlemesiyle birlikte temponun nasıl da akıllıca hızlandığı oldu. İlk bölümlerde rahat bir gözlemci gibi başlıyorsun, ama kitap ilerledikçe sanki seni de sorgulanmaya çekerek hızlı akışa sürüklüyor. Karakterlerin geçmişleri ve çelişkili ifadeleri anlatılırken hiç saçma sapan beklemeler yok — her detay yerli yerinde, her ipucu doğal bir şekilde ortaya çıkıyor. Sayfaları çevirirken "bir dakika, bu ne anlama geliyor?" diye durup tekrar okumaya ihtiyaç duydum, ama asla sıkıcı değildi; tam tersi, Christie seni oyunun içine çekip, kendi çıkarımlarını yapmaya zorluyordu.

















