Nefes Nefese Bir Kaçış
Yeşil'in kaçış girişiminden sonrası öyle bir hızla ilerledi ki, sayfaları çevirirken kendimi durduramadım—Maral Atmaca'nın tempo kontrolü gerçekten başarılı, bir sahne bitmiş bitmiş, hemen yenisi başlıyor ve her biri bir öncekisinden daha ağır basıyor. Kitabın akıcılığının sırrı bence karakterlerin iç çatışmalarıyla dış gerilimin mükemmel şekilde iç içe geçmesi; yani sadece olaylar hızlı değil, duygusal yoğunluk da hiç düşmüyor. Ortasında biraz nefes almak istesem bile, hikaye beni geri çekiyor çünkü her satırda bir ipucu, her diyalogda bir sır var. Üçüncü kitap olmasına rağmen tek başına da işlediğini söyleyebilirim, ama seri takipçisi olarak bu kadar organik bir devam görmek nadir—Atmaca'nın bu seride kurduğu dünyayı nasıl yönettiğini takdir ettim.
