Mektuplar aracılığıyla yeniden doğuş
Celie'nin mektupları okurken, Walker'ın ritmi beni başta biraz tedirgin etti — kırık cümleler, eksik noktalama işaretleri sanki kitabı yarım bırakılmış gibi hissettirdi. Ama sonra anladım ki bu tempo tam da Celie'nin ruhunun kırılgan halini, konuşamayan bir kızın sessiz çığlığını taşıyor. Romanın akışı hızlanıp yavaşlıyor, tıpkı Celie'nin kendini bulma yolculuğu gibi — bazen nefes nefese, bazen duraksayıp toparlanarak. Shug'un gelmesiyle birlikte sayfalar canlanan bir enerjiye başlıyor, cümleler uzuyor, Celie'nin sesi güçleniyor ve ben de kütüphanede okuduğum halde içimde bir sevinç hissettiğimi fark ettim.



