Canetti'nin İç Monologu Yordu Beni
Canetti'nin notlarında gezinirken kendimi çoğu zaman kaybolmuş hissettim — bir taraftan felsefi derinliği çekici, diğer taraftan çok soyut, çok içe dönük. Ölüm üzerine dönüp duran bu düşünceleri takip etmek bazen aydınlatıcı oldu, bazen de kendi başına bir ağırlık haline geldi, sanki yazarın omuzundaki yükü ben de taşımaya başlamışım gibi. Notlar formatı sayesinde parçalı bir akış var — bu özgürlüğü sevdim ama aynı zamanda bütünlük aradığım an hüsrana uğradım; Canetti'nin zihnindeki nehrin akışını takip etmek, çoğu zaman kendi nehrimde boğulmak gibi geldi bana.



















