Duyusal Ama Tekrarlayan
Sylvia Day'in cümlelerine batıp gitmek çok kolay—özellikle erotik sahnelerde dil o kadar dokunsal ve canlı ki sayfalar arasında nefes almayı unuttum. Ama açıkçası, aynı duygular, aynı metaforlar (o kokular, o bakmışlar!) o kadar sık döndü ki ikinci yarısından itibaren biraz mekanik hissetmeye başladı; sanki Day kendisini tekrar etmekten kurtulamamış, gücü olan anlatımını bir formülün içine hapsetmiş gibi geldi bana.


















