Tempo sorunu olan samimi hikaye
Joey'nin gözünden anlatılan savaş hikayesi gerçekten dokunuşlu, ama okurken tempo konusunda biraz hayal kırıklığına uğradım. İlk bölümlerde atın yaşadığı travmaları hızlı hızlı geçiyor, sonra birden Albert ile olan bölümlerde çok yavaşlıyor—sanki iki ayrı kitap okuyorum hissine kapıldım. Duygusal anlar çok güçlü olsa da, bu ritim değişikliği beni hikayenin akışından kopardı. Yine de Morpurgo'nun atın iç dünyasını insani bir şekilde aktarması ve savaşın ardındaki ince çizgileri göstermesi beni etkiledi, sadece biraz daha dengeli bir anlatım olabilirdi diye düşünüyorum.














