Yaralar açılıyor ama kapanmıyor
Save Me'nin travma kısmı beni gerçekten yakaladı — karakterin geçmişle yüzleşmesi sırasında fark etmedim kendimi onun içinde kaybettiğimi. Ama açıkçası, iyileşme süreci bana biraz hızlı ve düzgün geldi; gerçek hayatta bu kadar lineer değil, daha karmaşık ve çirkin oluyor çoğu zaman. Aşk ve dostluğun rolü duygusal açıdan kuvvetli, özellikle karakteri sarmaladığında hissettim o bağlantıyı, fakat bazen diyaloglar biraz yapay kaçtı bana. Yine de kitap beni rahatsız etti — ve bunu demek istiyorum — çünkü okuyor iken kendi yaralarımı da hatırladığım anlar oldu.


