Fikret'in Pedagojik Hızı
Şermin'i okurken beni en çok şaşırtan şey, Tevfik Fikret'in çocuklara bilim ve akıl aşılarken hiç hızını kaybetmemesi — şiirler kısa, keskin, bir nefeste bitmesi gerekiyormuş gibi akıyor. Ama bu hız bazen beni biraz rahatsız etti açıkçası; çünkü bazı yerlerde derinleşmek istediğimde, Fikret sanki "haydi, bir sonraki derse" diye seni ileriye itiyordu. Öğretmenci tavrı çok belirgin ve bu durum kitabı okurken pedagojik bir kitap mı, sanat eseri mi olduğu konusunda bir belirsizlik bıraktı kafamda. Yine de, o dönemde çocuklara böyle bir yaklaşım sunmak cesurca — korkular yerine merak uyandırmak istemiş Fikret, ve bu niyeti kitabın tempo ve yapısında net görülüyor.
































