Dil kadar Duygu da Eksik Kaldı
Yağmur Doğru'nun şiirsel dilini takdir ettim ama kitap boyunca aynı duygusal nota takılı kaldığını hissettim — her sayfada aynı ağlayan tonla karşılaşınca, serzeniş bir süre sonra monotonlaşıyor, okurun içinde yankılanmak yerine sadece tekrarlanan bir nağme haline geliyor. Kırık kalpleri anlatmak için bu kadar yumuşak, kuru bir dil seçmesi, sanki yazar kendi duygularından korkar gibi geliyor bana.






