“Meşrutiyetin icraat-ı celilesinden biri ve pek mühimi olan jandarma tensikatının her tarafta sürat-i icrasından dolayı artık son günleri yaklaşmış olan bu jandarmaların hâli manen ve maddeten görülecek bir şeydir. Hepsi değilse bile yüzde doksanı altmış yaşından asla aşağı olmayan bunların ne oldukları hiç malum değildir. Ekserisinin lisanı anlaşılmadığı gibi kıyafetleri de birbirine katiyen benzemez. Bunlar entarili, kapsız koyun derisinden kürklü, mavi bezden pantolonlu, düğmesiz dar setreli ve şalvarlı, çorapsız ve terlikli, kefiyeli veya ikalli ve maşlahlı olarak arz-ı endam ederler. Tabiatlarıysa bir dilenciden kâmilen farksızdır. Birkaç kuruş alabilmek ümidiyle evvelden dualara başlarlar. Memuriyete gitmedikleri vakit gayetle tembel ve dünyadan bıkmış olduklarından yanı başlarındaki hancıya sularını bile taşıtır ve her işlerini gördürürler. Bağdatlı veya Fırat sahili köylerinden olanlar en fenalarıdır. Daha iyisi Kürtler ile Çeçen muhacirininden olan efrattır. Zabitleri de yine böyledir.”
— s. 72
