Tempo değişkenlikleri sarsıyor
Hamao'nun yazı stili ilk başta beni çekti ama kitabın temposu biraz tutarsız hissettirdi — özellikle ilk hikayede günlük notları ve mektubu arasında gidip gelişler bazen akışı kesiyor, sanki farklı hızlarda ilerleyen iki tren gibi. Yine de bu belirsizlik, karakterin içindeki kaos ve suçluluk duygusunu yansıtıyor olabilir, o yüzden tam bir eleştiri de değil. İkinci hikayeye gelince ritim daha stabil ama ilkinin o tuhaf, rahatsız edici akışını özledim — belki de o kasten yapılan bir şeydi ve ben bunu tam kavrıyamadım.









