Ritim Bozukluğu ve Çığlık
Vidinlioğlu'nun bu kitabı okurken kendimi bir anda hızlı akıntıya kapılmış, sonra aniden durmuş hissettim — sanki yazarın kendisi de nefes almayı unutmuş. Başlangıçtaki öfkeli monolog çok etkileyici ama kitap ilerledikçe bu yoğun tempo ve duygudan çıkamayıp, okuyucuyu yorup biraz da monotonlaştırıyor. Bir yandan bu tutarlılık, ruh halinin derinliğini gösteriyor; ama diğer yandan, biraz daha nefes alabileceğim, ritmin değişeceği anlar olsaydı daha güçlü olurdu diye düşünüyorum. Yine de satırlar arasında çok kişisel bir acı var ve o acının kendi hızını takip etmek zorunda kalıyorsun.










