Susuzluğun ortasında bir umut filizi
Son Sakura beni en beklenmedik yerde yakaladı—Natsuki'nin sarı kovasıyla çıktığı o yokuşta, ölmek üzere olan bir ağacın yanında aniden kendimi çok yalnız hissettim. Fatih Tuncay'ın sözleri öyle bir yerden geliyor ki, sadece kitap okuyor olmaktan çıkıyorsun; sanki sen de o susuz dünyada bir çocuğun peşinden tırmanıyorsun, her adımda umudun ne kadar kırılgan olduğunu anlayarak. Çoğu zaman çevre sorunlarından bahseden kitaplar beni suçlu hissettirir ama bu kitap farklı—beni suçlamıyor, aksine Natsuki ile birlikte bir şeyi kurtarmaya çalışmanın güzelliğine inandırıyor. Bitirdikten sonra dışarı çıkıp ağaçlara bakmaya başladığım için, bu kitabın benimle ne yaptığını tam olarak anlıyorum.












