İyi kurgulanmış ama temposu çelişkili
Son Tanık'ın geçmiş-şimdiki zaman arası gidişatı başlarda sizi çekiyor, ama ortasında ritmi bozuluyor — karakterin travmasını açıklamaya çalışırken hikaye kendi içinde döne döne gidiyor. Meade'in suç soruşturmasını insan psikolojisiyle örmeye çalışması iyi bir fikir, fakat ilk üçte birde hızlı ilerleyen olaylar sonra neredeyse durağanlaşıyor, özellikle karakterin iç monologları tekrar tekrar aynı korkuları işliyor. Yine de son kısımda tempo yakalanıyor ve çözüm beklenmedik bir noktadan geliyor — bu yüzden "hiç fena değildi" diyorum, ama okurken sabır gerektiren bir deneyim.











