Şiirsel ama Bazen Tekrarlayan
Kılıçaslan'ın geceyle gündüz metaforunu çok güzel kurguladığını, özellikle Sina ve Deniz'in duygusal çatışmasını anlatırken kullandığı lirik dili beğendim — ama itiraf etmeliyim ki bazı sahnelerde aynı duyguyu farklı şekillerde anlatmaya çalışması, kitabı yavaşlatan bir tekrarlama hissine neden oluyor. Yine de yazarın sade ama derin cümleleri, karakterlerin iç dünyasına çok doğal bir şekilde girmeyi sağlıyor.















