“Akşam yemeği o kadar iyi gitmedi. Daha fazla tereyağı istemek le kızdırdım onları. Masaya konan tereyağı insanın dişinin kovuğuna bile gitmezdi, sütçülükle geçinen bir bölgede yetişmiş bir kıza yetmezdi bu tabii. Bu konuda ev sahibine takılınam hanımefendilere yakışmayacak bir davranış olarak nitelendirildi ve bu davranışım yüzünden, sevdiğim kişilerin ort asında bir ilgi merkezi olma konumun dan, dışlanan biri olma konumuna indirgenir gibi oldum. Aile öfkeesi nin o bildik soluğunu duymaya başlamıştım.”
— s. 42
