Duygu ve Mesafe Arasında
Lippincott'ın yazısı, hastalık konusunda ne kadar ciddi olsa da, diyalogları o kadar doğal ve kimi yerlerde hafif espriliydi ki karakterlerin ağır durumlarını unutturuyor—ama bu aslında kitabın gücü; sağlık sorunlarının gölgesinde yaşayan gençlerin gerçekten nasıl konuştuğunu, hissettiğini çok samimi aktarıyor. Tek sorunum, özellikle ikinci yarıda bazı duygusal sahnelerde cümlelerin biraz da klişe hale geldiğini, yazarın kendi tarzından çıkarak daha genel, kitap-kitap yazılmış romantik cümlelerle yer değiştirdiğini fark ettim.








