Çaresizliğin Adı Tanrı mı?
Pontoppidan'ın bu kitabında insanın zayıflığını Tanrı'nın iradesiyle meşrulaştırması, beni çok rahatsız etti—sanki kendi çaresizliğimizi kabullenip sessiz kalmayı erdem olarak sunuyor. Çamurdan yoğrulmuş bir ruh belki de gerçek, ama bunu "minnettar sessizlik" içinde yaşamak gerektiğini söylemek, bana hak arama hakkını elden çıkarmak gibi geldi; kitabın mesajı sonunda beni depresif bir boyun eğişle baş başa bıraktı.











