LE
@levent_ergeroglu_62 · 4ay
Nefes Almaya Başlayan Bir Roman
Vaynağh'ı okurken fark ettim ki Dr. Harunhan Remzi Öztürk, karakterinin iç çatışmasını anlatırken okuyucuyu da o çatışmanın içine çekiyor — tempo hiç hızlanmıyor ama hiç yavaşlamıyor da. Her sayfada bir nefes alış-verişi var sanki, konuşmalar doğal akıyor, düşünceler kendi kendine zincirlenmiş gibi gelişiyor. İlk yarısında biraz ağır hissetsem de ortasından itibaren anladım ki bu ağırlık kasıtlı, karakterin kendi ağırlığıyla uyumlu — ve tam da bu noktada kitabın ritmi beni tamamen yakaladı. Varoluş sorgulamalarını bu kadar organik bir şekilde hikâyeye dokumayı az kitap başarıyor.
