Geçmişle Barışmanın Sanatı
Wisteria'yı okurken kendimi ana karakterin içsel çöküntüsünün ortasında buldum — sanki onun acısını, utancını, umudunu kendi göğsümde hissediyordum. Grace'in yazı tarzı o kadar incelikli ki, karakterin her bir duygusal sarsıntısı bende yankı uyandırıyor; özellikle geçmişin ağırlığından kurtuluş arayışı sırasında yaşadığı çelişkiler çok gerçekçi geldi. Kitap bana, yaraların ne kadar derin olursa olsun, başkalarının sevgisi ve kendi kabullenişi sayesinde iyileştirilebileceğini hatırlattı — ama bunu yapay bir şekilde değil, çok insan bir şekilde anlatıyor. Sonunda kapattığımda, adeta bir terapist seansından çıkmış gibi hissettim kendimi.











