Kendi Sessizliğimle Tanıştım
Merve Tutar'ın 'Ya Sen'i okurken kendimi bir aynaya bakıyor gibi hissettim — ama bu ayna bana sorular soruyor, cevap vermiyordu. Her şiirde yalnızlığın farklı bir yüzünü, aşkın farklı bir acısını buldum; sanki yazar tam da ben hissederken yazmış gibi geldi. Özellikle kayıp ve umudun yan yana yürüdüğü kısımlarda göğsüm sıkıştı, çünkü bu duyguyu yaşamışım ama adını koymamışım. Merve'nin soyut anlatımı beni kurtardı aslında — hiçbir karakterin hikayesini dinlemiyorum, kendi hikayemi yazıyorum sayfaların arasında. Bu kitap bana duygularımı isimlendir diye fısıldadı.






