Nefes Nefese Okudurtan Kitap
Yaralısın'ı okurken fark ettim ki Erdal Öz, acının temposunu ustaca kontrol ediyor—sanki bir müzisyen gibi sessiz sahneleri ansızın şiddete çarpıyor, sonra tekrar boğuk bir fısıltıya indiriyor. Sayfalar arasında hızlanıp yavaşlayan bu ritim seni kütüphanede oturmuş olduğunu unutturuyor; sen çıkmazda, karanlıkta, adamın yanında varsın. Kitabı bitirmeyi istemiyorsun çünkü bitmesi demek bu acı yolculuktan çıkmak demek, ama aynı zamanda bir sonraki sayfaya geçmek için sabırsızlanıyorsun—bu çelişki bile Öz'ün yazısının gücünü gösteriyor. Dilin sadeliği ve olayların bu çarpıcı akışı birleşince, kitap insan bedeninin ve iradesinin sınırlarını sorgulatıyor sana.












