Zweig'in portre sanatı ilginç ama eksik
Zweig'in bu denemelerinde tarihi şahsiyetleri nasıl çizdiğine bakınca, adamın insanı anlamaya duyduğu tutkuyu hissediyorsun — özellikle Erasmus ve Montaigne gibi figürleri seçmesi, onların iç çatışmalarını ortaya koymaya çalışması çok etkileyici. Ama açıkçası bazen karakterleri idealize ettiği, kendi hümanist vizyonuna uydurarak biraz düzleştirdiği hissine kapılıyorsun; sanki Zweig onları kurtarıcı olarak görmek istiyor, tüm karmaşıklıklarıyla değil. Yine de, özellikle Erasmus'un o çelişkili tavrını — cesaret ile uzlaşmacılık arasındaki sıkışmışlığını — okurken, Zweig'in karakterleri nasıl insan olarak, sadece fikirleri değil, duygularıyla sunduğunu fark ediyorsun, bu da kitabı sıradan bir biyografik deneme olmaktan çıkarıyor.


















