“Gerçekten sevmek, bir bakıma, gerçekçilikten yüz- çevirmektir. Olan ile olması gerekeni karıştırasıya özünü sevgiye bırakmadıkça sevgiyi sereserpe yaşayamazsın. İnsan ancak sevmeden bağlanmak zorunda kalınca, tiksindiği için sırt çevirince köle durumuna düşer Sevmek özgürlüktür. Seven, ivir-zıvırın tutsağı olmaktan kurtulur. Sevgili, herçeşit hesaptan uzak bir uzanışla aradı- ğım varlıktır. Sevdiğim, özbenim değildir ama özbeni- mi ondan ayrı tasarlayamam. Sevilmeden bile sevsen gene de çok kazanırsın. Sevdiğini sereserpe sevmene gereksiz sınırlar koymayan toplum, toplumların en üstünüdür. Sevgiye sığmayan hiçbir şey yoktur”
— s. 184
