Tempo Hiç Düşmüyor
King bu kitapta inanılmaz bir denge kurmuş — ölüm hücresi gibi sıkışmış, kapalı bir mekanda sıkıcı olması gerekirken, her bölümü bitirince bir sonrakini hemen başlamak istiyorsun. Karakterlerin geçmişini yavaşça açığa çıkarması, mahkûmlar arasındaki ilişkiler, garip olaylar... hepsi öyle iç içe geçmiş ki, sayfalara yapışıyorsun. Özellikle ortasında bir noktaya geldiğinde, kitabı bırakamıyorsun çünkü King senin merakını tam da tahmin etmiş gibi davranıyor — her kapanış soruyu yeni bir açık soruyla değiştiriyor.



















