Sembolizm çok ağır bastı
Zarifoğlu'nun kuş metaforlarına olan tutkusu bu kitapta beni boğdu açıkçası; her sayfada yeniden yeniden aynı sembolik dili tekrar etmesi, anlatımı sıkıntılı hale getirdi. Kuş imajı çok kuvvetli ama yazarın onu işlemesi o kadar didaktik, o kadar ağır oluyor ki, okur olarak ben hikâyenin içinde kaybolmak yerine sürekli yazarın niyetini tahmin etmeye çalışıyorum.





















