Geçtan'ın Aynasında Kendimi Buldum, Ama...
Zamane'de Geçtan'ın psikolojik gözlemi gerçekten keskin — modern insanın içsel çatışmasını çıplak bir şekilde ortaya koyuyor ve okurken kendi endişelerimde kendimi tanıyorum. Ama dürüst olmak gerekirse, yazarın bu derin analizleri bazen çok akademik, çok kuramsal kalıyor; sanki bir terapistin notlarını okuyorum hissine kapılıyorum. Biraz daha öyküsel, biraz daha insan olsa — yani teoriden çıkıp günlük hayatın içinde kalsaydı — kitap benim için daha çarpıcı olurdu. Yine de, Geçtan'ın dilinin o soğuk, muhasebe edici tonu bu konuya belki de en uygun — çünkü modern zamane zaten öyle, soğuk ve muhasebeci.












