Zeno'nun Döngüsel Yalanları
Svevo'nun kurgusu beni en çok etkilediği yer, Zeno'nun yaşamını anlatırken aslında hiçbir ilerlemenin olmadığını fark ettirmesi — her bölümde yeni bir hastalık, yeni bir yalan, ama sonunda hep aynı yere dönüş. Olay örgüsü düz bir çizgi değil, spiralden ibaret; bu da başta sıkıcı gelse de, fark ettikçe (Zeno'nun kendisi gibi) içine çekiliyor insan. Tek sorunum, özellikle ortasında bazı anlatılar çok uzun ve tekrarlı hale geliyor — belki de niyetli bir sanatsal seçim ama bazen sabırla okumakta zorlanıyorsun.




















