Marx'ın İnsan Portresi Çelişkili
Marx'ın insanı sadece çıkar peşinde koşan bir makine olarak çizmesi başta ikna edici geliyorsa da, kitabı ilerledikçe bu tek boyutlu karakter tasviri sıkıntı yaratmaya başlıyor. Özellikle işçinin kendisini nasıl bilinçlendirebileceğini anlatırken, Marx birden insanın değişebileceğine inanmaya başlıyor ama bunu karakter gelişimi olarak değil, tarihsel zorunluluk olarak sunuyor—sanki insanın iradesi değil, tarih onu değiştiriyor. Bir yandan sıradan insanı ezilen bir figür olarak görüyor, öte yandan devrimci potansiyelini fark ediyor, ama bu iki görüş arasında gerçek bir köprü kurmakta başarısız oluyor. Metni okurken insanı mekanik olarak görüş ile onun özgürlüğüne inanış arasındaki gerilim hep kafamı kurcaladı.



















