
Ufukta Işık Var Mı?
Nefes Almaya Vakit Vermiyor
Osman Abanoz'un bu kitabı beni başından sonuna kadar hiç bırakmadı — 112 sayfa ama sanki çok daha kısa bir sürede okuyup bitirdim çünkü her sayfa bir sonrakine seni çekiyor. Yazarın tempo kontrolü inanılmaz; ağır anlatı kısımlarından hızlı, neredeyse nefes nefese bırakıcı bölümlere geçişler o kadar doğal ki fark etmiyorsun. Kısa sayfa sayısına rağmen hiçbir şey eksik hissetmemiş, aksine bu akıcılık sayesinde her cümle, her satır sanki bir amacı varmış gibi hissettirdi bana. Ufkun aydınlanıp aydınlanmadığını merak ettikçe okumaya devam ettim işte.



















