Edebiyat

“Aile" kişinin sadece kendisi olduğu için sevildiği yer" dir.”

“Yokluğu ucu sivri bir cam, Dilimden zaman kaybederek, Boğazımdan geçmiyordu. Ne acı tahliye ediliyordu, Ne de birkaç söz ayağa kalkıyordu.”

“"Kitaptaki her şey mutlu sonla bitiyor," diye yeni bir argüman sundum. "Bizim sonumuz mutlu değil." Söylediğime önce şaşırdı, sonra gözlerine bir hayal kırıklığı yerleşti. Derinden gelen, buğulu bir sesle, "En mutlu yeri…daha fazla”

“"Bakılması gereken yere bakmıyor insan."”

““İnsan bazı şeylerin kıymetini kaybedince anlıyor…””

“"Prensken çekilmezdin. Kral olmak seni daha da çekilmez yaptı."”

“Sanki ruhumu görebiliyormuş gibi, o da bana baktı. Sanki gördüğü ruhu sevmiş gibi.”

“' Tam pes etmek üzere olduğum bir gecede kafamın içinde verdiğim savaşı zorda olsa kazandım. O gecenin sabahına ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım..”

“Insanların ilişkiye ne kadar hazır oldukları da hayatlarının neresinde oldukları ile ölçülemez.”

“Sarılsam kalbime denk gelir misin?”

“Susmak konuşmaktan daha ağır değil midir?”

“Hiçbir şeyin artık normal olmaması, her şeyin uçurumun kenarında durması dışında diğer şeyler yolundaymış gibi görünüyordu.”

“Geleceğe inanç, güçlü olmanın en büyük destekçilerinden biridir. Yarının getireceklerine hazırlıklı olmanın yolu, geleceğin kaderini süsleyeceğine inanmaktan geçiyordu.”

“Bazı şeyleri bilmemek daha iyi.”

“yırtarak geçiyor kalbimizden hayatı da törpüleyen zaman şuramızda birşey var acıya benzer umuda benzer böyle günlerde her şey hem acıya, hem umuda benzer”

“Kim olduğumu artık ben bile bilmiyorum. Aynada kendimi tanıyamıyorum...”

“Kendin olmaya mahkûmsun..”

“Her son başlangıcını da içinde taşır...”

“"Ama, herkes bir gün ait olduğu yere dönüyor işte."”

“Açmamak olmaz; ölüm kapıyı çalınca. Jean de La Fontaine”