Türk Romanı

“"Bir öğretmenin köylerde bugün ne şartlar içinde didindiğini de biliyorum."”

“Dinle. İnsanlar hayat hikâyelerini anlatırlar başkalarına. Ben, sana nasıl öldüğümü anlatacağım...”

“Devasa estetik sektörü böyle durumlarda çaresizdi. Yaralar hiç umulmadık kelimelerin, hareketlerin, akla gelmeyecek nesnelerin ardına gizlenerek varlıklarımı hissettiriyordu. Aslında gizlendikleri de söylenemezdi.”

“Ben şimdi sana bağıra bağıra susuyorum.”

“Anlatacak bir şeyi olmaz mı insanın? Bu bakışların arasında neyi arıyorum? Herkesin beklediği aynı şey…”

““Sadece teninle dokunduğun biri değil,kalbinle dokunduğun biri olmak istiyorum.””

“"Bir zihinle tek başına savaşabilirdi her insan ama bir zihniyetle savaşamazdı bir başına.."”

“Feleğimiz şaştı ama iyiyiz.”

“‘Seni görmeyecek kadar kör olan bir insandan seni anlamasını bekliyorsun.’”

“Hayat... Sonu gelmeyen perdesi hiç kapanmayan sahnelerin oyunu.”

“Biliyor musun, ben sekiz yaşından beri hiç güzel rüya görmedim.”

“Terk edilmiş bir evin içinde büyüyen bir ağaç gibiyim. Köküm zaten orada mıydı yoksa sonradan mı gelip beni işgal ettiler hatırlamıyorum.”

“İnsan gençken gittiği cenazelerde hızla büyür.”

““Ya anlatmayı beceremeyecektim. Ya da kimse beni anlamayacaktı. Anladıklarında ise geç kalmış olacaklardı. Tıpkı benim gibi…””

““Kanun kağıtlarda kaldı…””

“Direnmenin âlemi yok, en iyisi güne başlamak.”

“Çocuklar açlıktan değil, sessizlikten ölüyordu..”

“Umutsuzluk tutsaklığın gıdasıdır. Umutsuzluk köleliğin anasıdır. Umutsuzluk yüreğin yıkımıdır.”

“Haklıydı. Keşke biraz daha az sevebilseydim.”

“Konuşmadan anlaşabildiğim insana dost derim ben.”