Türk Romanı

“Sen mutluysan, ben de mutluyum.”

“"Seni o kadar özledim ki... sensiz yaşamak her gün biraz daha bitiriyor beni. Bu özlem o kadar çok canımı acıtıyor ki bazen ölmeyi diliyorum."”

“... Severek yaşamak istiyorum, otu, ağacı, börtü, böceği...”

“• ❝ — [object Object] , [object Object] , [object Object] , [object Object] . [object Object] .!!! ❞ •”

“…yaşadığımız her şeyin bir sebebi olmalı.”

““Sebebini bilmiyorum. Ama hissediyorum… Ruhlarından çıkan nefret, bedenine çarpıp bana kadar ulaşıyor. Emin olduğum tek şey var: Nefret ediyorlar. Tüm varlıklarıyla. [object Object] [object Object]”

“Hayatımın yaşadıklarımdan ibaret olduğuna inanmıyorum. Yaşayamadıklarım, sesli söylemeye cesaret edemediklerim, itiraf edemediğim hislerim de hayatıma dahil.”

“İnsanın aklı bir şeyde takılı kalınca etrafında olup bitenle ilgilenmesi çok zor oluyor.”

“Katılık, nüktesizlik ve sofuluk bir araya geldiğinde dünyanın tadı kaçar, güzellikler kaybolur, renkler solar, zaten asabı eksik olmayan dünya bir tür yarı cehenneme dönüşüverir.”

“İnsan sevdiği kişiler için en doğru olanı mı yapar, yoksa kendi doğrularını mı dayatır?”

“Her şey sonunda bir kitaba varmak için anlaşılan. Kelimelerle anlatmanın güç olduğu bir dünyada yaşasak da böyle…”

“"Bir de kelimelerin gücü yok derler..."”

“İnsan uzun ve kederli gecelerinde düşüncelerinin seyyahıdır. Karanlığın içine uzanan yollar bazen bir hatıraya, bazen de pişmanlığa çıkar. Yıldızların dahi ulaşamadığı derinlikte, zihnin bir fener gibi yanar bir an parla…daha fazla”

“Tarihsel açıdan da durum farklı değil. Savaşta öldürerek sağ kalanlar ya da korkup kaçanların çocuklarıyız. Ölenlerin üremeye fırsatı olmadı! İnsan kendisine boşuna kahramanca hikayeler uyduruyor. inanması daha kolay, ya…daha fazla”

“Tek yakaladığım gerçek şu: Sömürü yok edilmedikçe ben gibiler bu sertliği hep taşıyacaklardır.”

“"İyiyim" Uzun zamandır söylediğim en anlamsız yalandı..”

“Aslında değişmeyen insanlardan tiksinirim. Ama sen başkasın. Belki senin değişmemen gerekir. Kendi yarattığın bir yapıt gibisin. Kendini kimselere sormadan, kimseden etkilenmeden, gönlünce kurmuşsun.”

“Bu şehir laubaliliğin, kötülüğün, ikiyüzlülüğün kaynaştığı bir şehir. İyi insanları yok mu? Dolu. Ama nasıl çekilmişler, nasıl ürkmüşler, nasıl kapanmışlar bir yere? Neredeler?”

“"O kadar yalnız, o kadar ilgiye muhtaçtı ki ruhunu, birkaç kuruş verdiği dilencilerin gözündeki minnet ifadesiyle geçindiriyordu."”

“Neticede iki sevgili birbirinden öylesine ayrılıp kopmuştu ki en uzak yıldızların irtifasını alabilen usturlap bile kifayet edemezdi aralarındaki mesafeyi ölçmeye.”