Abdülhamid II'nin otoriter yönetim tarzı, Osmanlı'nın modernleşme çabalarını bir yandan hızlandırırken, diğer yandan kısıtladı. Padişah, reformlara ihtiyaç duyulmasına rağmen, güç kaybı korkusuyla yenilikleri sınırlı bir çerçevede gerçekleştirdi. Bu durum, toplumun farklı kesimlerinin özgürlük arayışını baskılarken, bir yandan da modernleşme çabalarını sekteye uğrattı. Vambery, bu dengeyi kurarak, Abdülhamid'in yönetim biçiminin hem olumlu hem de olumsuz etkilerini ortaya koyar.