Abdülhamid'in yönetim anlayışı, otoriter bir yaklaşım sergileyerek muhalefetin güçlenmesine zemin hazırlamıştır. Bu otoriterlik, halk arasında memnuniyetsizlik ve direniş duygularını tetiklemiş, muhalefet liderlerinin güçlenmesine yol açmıştır. Abdülhamid, reform ve modernleşme çabaları ile bu direnişleri bastırmaya çalışsa da, bu durum onun yönetiminin meşruiyetini sorgulatan bir ortam yaratmıştır. Böylece, Abdülhamid'in baskıcı yönetimi, yalnızca iktidarını sürdürme çabası değil, aynı zamanda toplumsal gerilimleri de artıran bir unsur olmuştur.