Eserde doğanın çürümesi, insanın içsel çürümesi ile doğrudan ilişkilidir. Yaşar Kemal, karakterlerinin yaşadığı çatışmalar ve toplumun sorunları üzerinden, bireylerin doğayla olan bağlarını sorgular. Doğa, insanın ruh halini ve sosyal ilişkilerini etkileyen bir metafor olarak kullanılır. Bu bağlamda, doğanın korunmasının önemi ve insanın doğal çevresiyle olan uyumu, eserde sıkça vurgulanan temalardandır.