Aşk, tasavvuf açısından, insanın Tanrı ile olan ilişkisini derinleştiren bir deneyim olarak görülür. Sevgi, sadece iki insan arasındaki bir duygu değil, aynı zamanda Tanrı'ya duyulan derin bir özlem ve bağlılık olarak yorumlanır. Tasavvufi düşüncede aşk, insanın ruhsal yolculuğunda bir rehber işlevi görürken, aynı zamanda özveri ve teslimiyetin de bir ifadesidir. Bu bakımdan aşk, bireyin manevi gelişimi için kritik bir öneme sahiptir.